Animatorzy lokalni jako nowa ścieżka rozwoju zawodowego nauczycieli przyrodników

Katarzyna Potyrała, Ligia Tuszyńska

DOI: http://dx.doi.org/10.21697/fp.2016.2.32

Abstrakt


Pedagogiczne refleksje nad konstruowaniem i wspólną negocjacją świata przez jednostki na podstawie doświadczenia i relacji społecznych są istotnym elementem włączania i rozwijania idei pedagogiki partycypacyjnej (Naumiuk 2014, s. 25). W tym celu należy odejść od modelu kształcenia skoncentrowanego na podziale ról na nauczyciela (tego, który naucza) i ucznia (tego, który jest uczony) oraz na ekspertów i nowicjuszy. Punktem wyjścia powinna być aktywność obu stron w procesie zdobywania i pogłębiania wiedzy, a dopiero potem dzielenie się wiedzą, budowanie sieci osób aktywnych i wspólne działania (Potyrała 2016, s. 276). Przyroda jest znakomitym laboratorium i miejscem badań, a obserwacja i obcowanie z nią podpowiadają nam, jak zdobywać wiedzę, pracować w grupie, chronić przyrodę i zachowywać się w jej środowisku (Korwin-Szymanowska i in. 2015, s. 9–36). Celem artykułu jest ukazanie możliwości poszerzenia oferty edukacyjnej w zakresie rozwoju zawodowego nauczycieli przyrody oraz przedstawienie teoretycznych założeń nowych tendencji edukacyjnych wraz z propozycjami ich wdrożenia do praktyki akademickiej.

Słowa kluczowe


animator, środowisko lokalne, edukacja przyrodnicza, kształcenie nauczycieli

Pełny tekst:

PDF

Bibliografia


Canguilhem G. (1961). Nécessité de la diffusion scientifique. „Revue de l’enseignement supérieur”, nr 3, s. 5–15.

Dudkiewicz M., Kaźmierczak T., Rybka I., Rymsza M. (2008). Animacja lokalna. Jak aktywizować społeczność wiejską. Z doświadczeń projektu ,,W stronę polskiego modelu gospodarki społecznej – budujemy nowy Lisków”. Warszawa: Instytut Spraw Publicznych, s. 6–7.

Fouchereau E. (2012). Didactique des sciences et culture scientifique: quels enjeux pour la formation professionnelle des enseignants? W: Quelle formation pour les enseignants. EUD, s. 171–186.

Giordan A., Pellaud F. (2009). Sciences émergentes: 30 ans de didactique. Nice: Ovadia, Coll. André Giordan Au-delà des Apparences.

Godlewski G. (2008). Animacja i antropologia: następna generacja. W: Kurz I. (red.). Lokalnie: animacja kultury. Warszawa: Instytut Kultury Polskiej UW.

Kaźmierczak T. (2008). Koncepcja animacji lokalnej w projekcie liskowskim. W: Rybka I. (red.). Animacja lokalna i przedsiębiorczość społeczna na rzecz rozwoju obszarów wiejskich. Broszura pokonferencyjna. Warszawa: ISP, s. 19.

Korwin-Szymanowska A., Lewandowska E., Tuszyńska L. (2015). Edukacja środowiskowa w kształceniu nauczycieli w perspektywie praktycznej. Warszawa: APS.

Kruczkowska Z., Stano B. (2013). Artysta nauczycielem i animatorem kultury. Kraków: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Pedagogicznego.

Kwaśnica R. (1990). Pytania o psychopedagogiczne kształcenie nauczycieli. W: Kwieciński Z., Witkowski L. (red.). Ku pedagogice pogranicza. Toruń: Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika.

Kwiatkowski S.M., Madalińska-Michalak J. (red.). (2014). Przywództwo edukacyjne –współczesne wyzwania. Warszawa: ABC Wolters Kluwer.

Naumiuk A. (2014). Edukacja – partycypacja – zmiana w doświadczeniach i wyobrażeniach działaczy lokalnych (animatorów społecznych). Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego.

Potyrała K. (2016). iEdukacja. Synergia nowych mediów i dydaktyki. Kraków: Wydawnictwo Naukowe UP (w druku).

Raichvarg D., Jacques J. (1991). Savants et Ignorants: une histoire de la vulgarisation des sciences. Paris: du Seuil (Sciences).

Raichvarg D., Potyrała K., Di Scala E. (2015). Teatr naukowy, czyli publiczny dyskurs z nauką i popularyzacja wiedzy. Kraków: Libron.

Słowińska S. (2013). Projekt animacyjny jako metoda pracy w oparciu o badania w działaniu. W: Kubinowski D., Lewartowicz U. (red.). Animacja kultury. Współczesne dyskursy teorii i praktyki. Lublin: UMCS.

Szymański M.J. (2014). Edukacyjne problemy współczesności. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.

Tuszyńska L. (2008). Diagnoza stanu edukacji środowiskowej społeczności lokalnych w wybranych regionach Polski. Warszawa: WUW.

Tuszyńska L. (2006). Edukacja ekologiczna dla nauczycieli i studentów. Warszawa: WSP-TWP.

Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Dz.U. 2004, nr 92, poz. 880.

Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, art. 2, ustęp 4 i art. 19b, ustęp 1. Dz.U. 2003, nr 96, poz. 873.

Zewnętrzne odnośniki

  • Obecnie brak jakichkolwiek odnośników.


ISSN (Print): 2083-6325 

ISSN (Online): 2449-7142