Pedagogika czułości w antropocenie - Mendel, Maria (Forum Pedagogiczne, 2026)
W niniejszym tekście rozwijam i pogłębiam koncepcję czułości (rozumianej jako zjawisko przestrzenne i afektywne) oraz czułej pedagogiki w nowych kontekstach teoretycznych, odwołując się do metafor i podstaw psychologii narratora czwartoosobowego Olgi Tokarczuk. Szczególnie inspirująca jest dla mnie perspektywa etyczna, w której Claudia Ruitenberg przedstawia „gościnność edukacyjną” jako wyzwanie epoki antropocenu. Ważnym źródłem inspiracji jest również idea ponownego uczenia się zamieszkiwania planety, ucieleśniona w koncepcji „wspólnego pokoju”, zakorzenionej w filozofii Jacques’a Rancière’a. Rozumiejąc antropocen przede wszystkim jako ruch myślowy poszukujący ontologii relacyjnych, które mogłyby zastąpić wciąż dominującą ideę indywidualnego bytu, proponuję czułą pedagogikę jako potencjalnie obiecujący obszar zarówno dla takich poszukiwań, jak i dla praktykowania filozofii relacyjnego istnienia w świecie więcej-niż-ludzkim.