Funkcja wieńców w tradycji antycznej - Karczewska, Helena (Seminare. Poszukiwania naukowe, 2009)
Wieniec należy do starożytnej tradycji Grecji i Rzymu; miał szerokie zastosowanie w życiu publicznym i prywatnym. W Grecji wieńce były związane z kultem – każde bóstwo było zgodne z innym rodzajem materiału; ukoronowano ofiary i ołtarze. Otrzymanie wieńca było najwyższym zaszczytem za zwycięstwo w konkursie lub agonie literackiej. Koronowano nowożeńców i gości weselnych, wieńce noszone były podczas sympozjów; częstym elementem dekoracyjnym był także wieniec. W starożytnym Rzymie wieniec był wręczany żołnierzom jako honorowe odznaczenie wojskowe za ich wybitne czyny. W zależności od zasług wojskowych istniało wiele rodzajów wieńców. Najważniejszym wieńcem był ten, który dano osobie triumfującej; od czasów sierpniowych wieniec traktowany jest jako insygnia panowania. Chrześcijaństwo nadało wieńcom nowe, duchowe znaczenie. Przykładem tego może być Prudecjusz, którego 14 hymnów nosi tytuł „Peristefanon” („O wieńcu”). Na podstawie Listów św. Pawła i Apokalipsy wskazał na nowy rodzaj wieńca – wieniec męczeński. Niektórzy chrześcijanie zajmowali niezwykle rygorystyczne stanowisko wobec koronnego zwyczaju. Jednym z nich był Tertulian, który odrzucał wszystko, co było związane z poganami. Był także wrogiem jakiegokolwiek dialogu między światem chrześcijańskim a pogańskim.