Tomasz Korczyński, Milczenie i lament. Szkice z socjologii śmierci, Warszawskie Wydawnictwo Socjologiczne, Warszawa 2016 - Rozalska, Agata (Uniwersyteckie Czasopismo Socjologiczne, 2017)
„W erze postdekadentyzmu nastąpiło przesunięcie akcentów z kultury kolektywnej w stronę kultury indywidualizmu, a na tej drodze człowiek unicestwił bogów, ludzkość, śmierć. To co mu jeszcze pozostało, to jego żyjące ciało, którego chwyta się rozpaczliwie jako jedynego punktu odniesienia” (Korczyński 2016: 66). Powyższy cytat pochodzący z pracy Tomasza Korczyńskiego Milczenie i lament. Szkice z socjologii śmierci jest dobrym punktem wyjścia do dalszych rozważań nad tą publikacją. Nie ma bowiem najmniejszej wątpliwości, że w kulturze indywidualizmu dominuje perspektywa jednostkowa, a nacisk przesuwa się z tego, co grupowe, na to, co indywidualne i osobiste. Przy okazji kuszące staje się to, że mamy szeroką ofertę na kształt ciała, wzory czy wartości. Całe to szczęście (oczywiście dla postdekadenta), bo ze swojego ciała uczynił on przecież jedyny cel (Korczyński 2016: 66) i co istotne, jest nawet momentami przekonany, że w każdej chwili może „zapomnieć siebie” i „zacząć siebie od początku” (Melosik 2010: 85). Droga do osiągnięcia tego celu jest jednak dość kręta i wyboista, a i postdekadent żyje w nieustannym lęku o to, że jego ciało niestety w pewnym momencie zawiedzie lub się rozsypie. Niepokój ten zdaje się być niezwykle istotny, skutkuje on bowiem postrzeganiem ciała jako projektu, realizację którego zakłócić może niebezpieczne i znajdujące się poza kontrolą otoczenie. Postdekadent zatem, wielbiąc swoje ciało, jednocześnie drży przed starością, chorobą, ale najbardziej śmiercią.