Salezjanie w Główczycach (1950-2010), w Stowięcinie (1950-1998) oraz w Cecenowie (1950-1998) - Wiązowski, Eugeniusz (Seminare. Poszukiwania naukowe, 2023)
W latach 1950-2010 parafię w Główczycach, w imieniu Zgromadzenia Sale-zjańskiego, obsługiwało 11 proboszczów. Z parafii tej w 1952 r. wydzielono pla-cówkę duszpasterską w Stowięcinie, a z niej w 1959 r. placówkę duszpasterską pw. Wniebowzięcia NMP w Cecenowie. Formalne ustanowienie odrębnej parafii w Stowięcinie nastąpiło dopiero 25 stycznia 1968 r., a w Cecenowie 2 październi-ka 1973 r. Najpierw w charakterze samodzielnych wikariuszy, a po erygowaniu parafii w charakterze proboszczów parafią Stowięcino zarządzało 6, a parafią Cecenowo 9 salezjanów. Personel pomocniczy w Główczycach stanowiło 35 kapłanów ze Zgromadzenia Salezjańskiego, w Stowięcinie 7, a w Cecenowie 2. Praktykę peda-gogiczno-duszpasterską w Główczycach odbywało 16 kleryków asystentów, w Stowięcinie 17, a w Cecenowie 1. Ponadto, do pomocy duszpasterzom z Główczyc skierowano 5 koadiutorów, a do Cecenowa 1. Ostatecznie salezjanie pozo-stali tylko w Główczycach, natomiast parafie Cecenowo i Stowięcino w 1998 r. przekazano diecezji pelplińskiej. We wszystkich trzech parafiach istniały róże Żywego Różańca, salezjanie prowadzili grupy ministranckie, schole lub zespoły młodzieżowe, a w Główczycach prężnie rozwijał się ponadto Ruch Światło-Życie.