Ze studiów nad publicystyką dr. Eugeniusza Myczki (1908-1993) z okresu międzywojennego. Analiza społeczno-historyczna artykułów zamieszczonych na łamach pism katolickich „Kultura” i „Tęcza”. - Obarzanek, Mariusz (Studia Gdańskie, 2021)
Eugeniusz Myczka w przedwojennej publicystyce przedstawiał problemy związane z reformą ekonomiczno - gospodarczą niepodległej Polski. Możliwość jej przeprowadzenia widział przede wszystkim we wprowadzeniu idei narodowej jako warunek odnowienia społeczeństwa polskiego w opozycji do rozwijającej się ideologii komunizmu i nacjonalizmu. Myśli swoje pogłębiał wnikliwą analizą katolicyzmu, który podzielił na konserwatywny i dynamiczny. Pierwszemu z nich przypisywał cechy braku troski o los społeczeństwa, co wynikało ze sprowadzenia religii do zbioru dogmatów i postrzegania jej wymogów, jedynie w kategoriach teorii. Typ ten był wrogi jakimkolwiek zmianom i stanowił „lustrzane” odbicie postawy XIX wiecznej szlachty polskiej, której wady, jak uważał, zostały odziedziczone przez ówczesne społeczeństwo polskie. Drugi dynamiczny, zapowiadający nowy nurt w Kościele, odznaczał się twórczą postawą jednostki, której wytwórczość miała realizować się na gruncie kultury polskiej i ostatecznie doprowadzić ją do unifikacji z religią. Tak rozumiany Katolicyzm sam z siebie był otwarty na reformy, gdzie nie było miejsca na szukanie własnych korzyści przez jednostkę, a jedynie na praktyczne zastosowanie sprawiedliwości i miłości społecznej w oparciu o społeczne nauczanie Kościoła, co w konsekwencji, jak pisał Myczka stanowić miało warunek rozwoju narodu.