Kobiecość i męskość u wybranych autorów literatury patrystycznej pierwszych trzech wieków - Strękowski, Stanisław (Studia nad Rodziną, 2024)
Ojcowie Kościoła i pisarze kościelni wywodzili się, tak jak inni chrześcijanie, z różnych środowisk kulturowych starożytnego świata, w którym dominował patriarchat. Byli ukształtowani – przed swoim nawróceniem – przez kulturę grecko-rzymską i ślady tej formacji są widoczne w ich myśleniu i wyrażanych sądach. Nic zatem dziwnego, że w sprawach dotyczących szeroko pojętej kultury bardzo często dochodzi do głosu ich grecko-rzymska formacja. Ustalenie, jaka jest ich opinia na temat równości płci, nie jest jednoznaczne: obok bardzo krytycznych uwag dotyczących kobiet odnaleźć można teksty, w których szacunek i cześć dla heroicznej postawy męczenniczek, wstrzemięźliwości i wytrwałość wdów i dziewic są wyraźnie widoczne, a również takie, które przestrzegają przed niebezpieczeństwem upadku i częściej piętnują grzech niż osobę. Autorzy chrześcijańscy pierwszych wieków swoje krytyczne uwagi kierowali nie tylko do kobiet, lecz piętnowali również mężczyzn za ich niewłaściwe postępowanie. Zdecydowanie dystansowali się od różnego rodzaju nadużyć, do których zaliczali pederastię, efebofilię, homoseksualizm i zniewieściałość mężczyzn. Zatem uprawnionym jest wniosek, że pomimo wielu krytycznych opinii o kobietach, ich sytuacja we wspólnocie chrześcijańskiej była znacznie lepsza niż w pogańskich Grecji i Rzymie.