Abstract

Artykuł zawiera opis idiolektu dziewiętnastoletniej uczennicy, dokonany na podstawie jej dziennika, prowadzonego w latach 1924–1925. Autorka, pochodząca z Kresów Wschodnich, w dzienniku daje wyraz swojej platonicznej miłości do księdza dyrektora gimnazjum w Nieświeżu, skąd została przeniesiona do seminarium nauczycielskiego sióstr niepokalanek w Słonimie. Wpisy poświęcone temu uczuciu są bardzo emocjonalne i ciekawe stylistycznie. Oprócz tego autorka opisuje wydarzenia związane z jej życiem seminaryjnym i rodzinnym, oddawane zupełnie innym stylem, a także zamieszcza swoje próby literackie. Analiza tego idiolektu wskazuje na jego związki z literaturą młodopolską, zwłaszcza jej manierą stylistyczną. W artykule są też opisane niezbyt liczne językowe kresowizmy, a także wyrazy i konstrukcje dziś przestarzałe, znajdujące się w tekście dziennika. Artykuł daje opis idiolektu osoby całkowicie nieznanej, co jest pewną nowością na gruncie polskim.