Pandemia koronawirusa zaskoczyła i dotknęła boleśnie cały współczesny świat. Zrujnowała zdrowie i doprowadziła do zgonu milionów ludzi. Spowodowała głęboki kryzys gospodarczy w krajach zamożnych, rujnując gospodarkę krajów ubogich. Polska wyszła obronną ręką z pierwszej fali epidemii, natomiast jej obecna, druga fala stwarza nowe, poważne problemy. Konieczność wprowadzenia lockdownu byłaby ciosem dla gospodarki i budżetu państwa oraz radykalnie zwiększyłaby rozmiar bezrobocia, stawiając pilne wyzwania dla pracy duszpasterskiej Kościoła. Dlatego warto sięgnąć do wypróbowanych rozwiązań z lat wysokiej stopy bezrobocia w Polsce. Autor niniejszej refleksji proponuje sięgnąć po model duszpasterskiego podejścia do problemu bezrobocia wypracowany przez abpa Damiana Zimonia w latach jego posługi w archidiecezji katowickiej (1985–2011). Koncepcja abpa Damiana Zimonia została ukształtowana w oparciu o ówczesną sytuację Górnego Śląska dotkniętego kryzysem przemysłu górniczego i hutniczego, który spowodował znaczący wzrost bezrobocia. Analizę tego zjawiska, wyciągnięte wnioski, propozycje konkretnych działań duszpasterskich można było odnieść do całej Polski na przełomie XX i XXI wieku. Warto je wykorzystać, uwzględniając obecną sytuację, usuwając społeczne, gospodarcze i ekonomiczne skutki pandemii spowodowane koronawirusem.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Cited by / Share
English
Język Polski