https://doi.org/10.26142/stgd-2026-005
Artykuł podejmuje analizę kosmicznego wymiaru zbawienia w eschatologii Sergiusz Bułgakow, ukazując ją jako integralny element jego teologii stworzenia, chrystologii i pneumatologii. Autor dowodzi, że Bułgakowowska wizja zbawienia nie ogranicza się do soteriologii indywidualnej, lecz obejmuje całość kosmosu, rozumianego jako rzeczywistość powołana do paschalnej przemiany i przebóstwienia. Szczególna uwaga poświęcona zostaje relacji pomiędzy Paschą Chrystusa a historią świata, problemowi wolności stworzenia oraz napięciu pomiędzy nadzieją powszechnego zbawienia a zarzutem ontologicznego determinizmu. Artykuł analizuje również polemikę wokół eschatologii Bułgakowa, zwłaszcza krytykę sformułowaną przez Georges’a Florowskiego i Włodzimierza Łosskiego, a także jej współczesną recepcję w kontekście badań patrystycznych i systematycznych. W konkluzji ukazane zostaje, że apokatastaza w myśli Bułgakowa nie ma charakteru doktrynalnej tezy, lecz funkcjonuje jako eschatologiczny horyzont nadziei Kościoła, zakorzeniony w liturgicznym doświadczeniu Paschy i otwarty na dramat wolności oraz historii.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Język Polski
English