https://doi.org/10.56898/st.15657
Artykuł podejmuje próbę reinterpretacji trzech perykop nowotestamentalnych (Dz 9,1-19; 2 Kor 12,1-10; Ga 1,11-17) jako tekstów konstytuujących mistyczne doświadczenie Apostoła Pawła. Doświadczenie to odczytywane jest jako wielowymiarowa teofania – wydarzenie ugruntowane w łasce i przeniknięte jej działaniem, objawiające się w uszczęśliwiającej obecności Zmartwychwstałego, który w darze paschalnym wprowadza wyznawcę w niewysłowioną rzeczywistość „trzeciego nieba”. Spotkanie to ukazuje cielesność jako przestrzeń przemiany – przeistaczaną, aż po granice przebóstwienia, wyznaczane z jednej strony dynamiką chrystologicznego upodobnienia, z drugiej zaś – egzystencjalnym oczyszczeniem. Zakorzenione w horyzoncie Objawienia doświadczenie to radykalnie rekonfiguruje tożsamość ludzką, przenosząc ją z porządku stworzenia ku rzeczywistości zbawczej i ustanawiając tym samym ontologiczną możliwość przemiany w samej strukturze bytowania. Analiza oparta jest na metodologicznej triangulacji trzech paradygmatów: fenomenologii religijnej (James, Frankl), psychologii głębi (Jung) oraz hermeneutyki transcendentalnej (Ricoeur, Rahner). W tej perspektywie Pawłowe doświadczenie mistyczne odsłania strukturę paradoksalną: podobnie jak szczęście nie stanowi efektu intencjonalnego dążenia, lecz jest owocem egzystencji zgodnej z godnością osoby, tak i wizja mistyczna zostaje udzielona jako dar – poza zasługą i poza jakąkolwiek dyspozycją.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Język Polski
English