Pedagogika ogólna jako wprowadzenie do humanistyki – hermeneutyka kapitału symbolicznego i odzyskiwanie ciemnych iskier tradycji

Krzysztof Maliszewski

DOI: http://dx.doi.org/10.21697/fp.2018.1.05

Abstrakt


Pedagogika ogólna jako miejsce formułowania podstawowej myśli pedagogicznej nie stanowi zamkniętego pola o określonej tematyce, ale punkt widzenia określający to, co istotne we wszystkich subdyscyplinach pedagogiki oraz w praktyce wychowawczej. Zadaniem tak pomyślanej pedagogiki ogólnej jest wprowadzanie całej dziedziny w newralgiczne debaty humanistyki – dostarczanie kontekstów do nieustannego (re)definiowania tego, co pedagogiczne. A ponieważ humanistyka to w dużej mierze hermeneutyczna „praca w tradycji”, pedagogika ogólna jawi się jako perspektywa troski o tradycje pedagogiki. Niniejszy tekst tak właśnie lokuje pedagogikę ogólną, starając się jednocześnie odpowiedzieć na pytanie, czym jest, a czym nie jest produktywna troska o tradycję.

Słowa kluczowe


pedagogika ogólna, historia wychowania, humanistyka, tradycja, hermeneutyka, ciemne iskry

Pełny tekst:

PDF

Bibliografia


Assmann J. (2008). Pamięć kulturowa. Pismo, zapamiętywanie i polityczna tożsamość w cywilizacjach starożytnych, tłum. A. Kryczyńska-Pham. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego.

Bachmann-Medick D. (2012). Cultural Turns. Nowe kierunki w naukach o kulturze, tłum. K. Krzemieniowa. Warszawa: Oficyna Naukowa.

Benner D. (2015). Pedagogika ogólna. Wprowadzenie do myślenia i działania pedagogicznego w ujęciu systematycznym i historyczno-problemowym, tłum. D. Stępkowski. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego.

Gadamer H.-G. (2004). Prawda i metoda. Zarys hermeneutyki filozoficznej, tłum. B. Baran. Warszawa: PWN.

Gadamer H.-G. (2008). Prawda w naukach humanistycznych. W: tenże. Teoria, etyka, edukacja. Eseje wybrane. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego.

Grad P. (2017). O pojęciu tradycji. Studium krytyczne kultury pamięci. Warszawa: Fundacja Augusta Hrabiego Cieszkowskiego.

Januszkiewicz M. (2012). Kim jestem ja, kim jesteś ty? Etyka, tożsamość, rozumienie. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie.

Kruszelnicki W. (2012). Zwrot refleksyjny w antropologii kulturowej. Wrocław: Wydawnictwo Naukowe Dolnośląskiej Szkoły Wyższej.

Maliszewski K. (2013). Ciemne iskry. Problem aktualizacji pedagogiki kultury. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek.

Marcel G. (2011). Mądrość i poczucie sacrum, tłum. K. Chodacki, P. Chołda. Kraków: Arcana.

Markowski M. P. (2013). Polityka wrażliwości. Wprowadzenie do humanistyki. Kraków: Universitas.

Michalski Ł. (2016). Przemiany syntez niemożliwych. W stronę pedagogiczności podręcznikowej historiografii wychowania. Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego.

Mysłakowski Z. (1965). Wychowanie człowieka w zmiennej społeczności. Studia z filozofii wychowania. Warszawa: Książka i Wiedza.

Nussbaum M. C. (2016). Nie dla zysku. Dlaczego demokracja potrzebuje humanistów, tłum. Ł. Pawłowski. Warszawa: Biblioteka Kultury Liberalnej.

Nussbaum M. C. (2008). W trosce o człowieczeństwo. Klasyczna obrona reformy kształcenia ogólnego, tłum. A. Męczkowska. Wrocław: Wydawnictwo Naukowe Dolnośląskiej Szkoły Wyższej.

Suchodolski B. (1928). Przebudowa podstaw nauk humanistycznych, Warszawa: Ossolineum.

Szacki J. (1991). Tradycja i oryginalność w humanistyce. W: tenże. Dylematy historiografii idei oraz inne szkice i studia. Warszawa: PWN.

Witkowski L. (2011). Historie autorytetu wobec kultury i edukacji. Kraków: Impuls.

Witkowski L. (2014). Niewidzialne środowisko. Pedagogika kompletna Heleny Radlińskiej jako krytyczna ekologia idei, umysłu i wychowania. O miejscu pedagogiki w przełomie dwoistości w humanistyce. Kraków: Impuls.

Witkowski L. (2013). Przełom dwoistości w pedagogice polskiej. Historia, teoria, krytyka. Kraków: Impuls.

Żyłko B. (2009). Semiotyka kultury. Szkoła tartusko-moskiewska. Gdańsk: słowo/obraz terytoria.

Zewnętrzne odnośniki

  • Obecnie brak jakichkolwiek odnośników.


ISSN (Print): 2083-6325 

ISSN (Online): 2449-7142