https://doi.org/10.21697/mj.16491
Instytucja służebności (servitus) stanowi jeden z kluczowych elementów prawa rzeczowego, zarówno w tradycji rzymskiego prawa cywilnego, jak i współczesnym polskim prawie cywilnym. Celem artykułu jest szczegółowa analiza tej instytucji, zarówno w prawie rzymskim, jak i w polskim systemie prawnym. W pracy omówione zostały podstawowe typy służebności, zarówno gruntowych, jak i osobistych, ich charakterystyka oraz zasady funkcjonowania w poszczególnych systemach prawnych. Szczególną uwagę omówieniu regulacji dotyczących służebności zarówno w prawie starożytnego Rzymu, jak i współczesnej Polsce. Istotnym elementem jest również omówienie rozwoju nowych form służebności, takich jak służebności gruntowe, służebności osobiste czy służebność przesyłu, które są odpowiedzią na zmieniające się potrzeby społeczne i gospodarcze związane z rozwojem infrastruktury. Artykuł wskazuje na niezmienność podstawowych zasad służebności, takich jak ograniczenie prawa własności w celu umożliwienia korzystania z cudzej nieruchomości, przy równoczesnym dostosowywaniu tych zasad do współczesnych realiów. Wnioski z analizy pokazują, że instytucja służebności wciąż pełni ważną rolę w równoważeniu interesów jednostki i społeczeństwa, a jej dalszy rozwój będzie musiał uwzględniać zarówno ochronę prawa własności, jak i potrzeby wynikające z postępu technicznego i urbanistycznego.
Télécharger des fichiers
Règles de citation
##plugins.themes.libcom.share##