https://doi.org/10.21852/sem.1886
Artykuł podejmuje problem formacji religijnej młodzieży w epoce mediów cyfrowych, analizując go w perspektywie personalizmu chrześcijańskiego oraz humanizmu Franciszka Salezego. Punktem wyjścia jest teza, że media cyfrowe nie stanowią jedynie narzędzia komunikacji religijnej, lecz funkcjonują jako środowisko kulturowe współkształtujące doświadczenie wiary, tożsamość oraz relacje społeczne młodych ludzi. W oparciu o współczesne badania nad digital religion, mediatyzacją religii oraz religijnością młodzieży autor ukazuje ambiwalentny charakter religijności cyfrowej, wskazując zarówno na jej potencjał, jak i na strukturalne ograniczenia formacyjne. Zasadniczym wkładem artykułu jest zastosowanie personalizmu chrześcijańskiego jako hermeneutyki i kryterium krytycznego wobec religijności cyfrowej. Odwołując się do myśli Emmanuela Mouniera i Karola Wojtyły, autor argumentuje, że formacja religijna nie może być redukowana do doświadczenia afektywnego, ekspresji medialnej ani selektywnej konsumpcji treści religijnych, lecz powinna prowadzić do integralnego rozwoju osoby jako bytu relacyjnego, wolnego i odpowiedzialnego. Humanizm Franciszka Salezego zostaje zaprezentowany jako pedagogiczny i duchowy paradygmat zdolny do twórczego dialogu z kulturą cyfrową, akcentujący procesualność wzrostu, łagodność wychowawczą oraz jedność rozumu, woli i afektywności. Artykuł wykazuje, że personalizm chrześcijański, wzmocniony perspektywą salezjańską i nauczaniem współczesnego Magisterium Kościoła, stanowi adekwatne narzędzie teologicznej oceny religijności młodzieży w świecie mediów cyfrowych oraz wskazuje kierunki odpowiedzialnej i integralnej formacji religijnej.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0 Międzynarodowe.
Język Polski
English