OPIS: Franz Furger (1935-1997) był wybitnym szwajcarskim teologiem moralistą i etykiem społecznym, uznawanym za jednego z kluczowych odnowicieli katolickiej teologii moralnej po Soborze Watykańskim II. Pełnił funkcję rektora Wydziału Teologicznego w Lucernie. Od 1987 roku do śmierci był dyrektorem Instytutu Chrześcijańskich Nauk Społecznych na Uniwersytecie w Münster. Specjalizował się w etyce społecznej, etyce biznesu oraz relacji między wiarą a współczesnym pluralizmem. W przypomnianym artykule autor podjął temat funkcjonowania norm etycznych w nauce i praktyce badawczej. Uznał, że nie można zagwarantować ich skuteczności ani apelem do sumienia, ani przepisami prawa. Efektywniejszą w tym względzie rolę mogą odegrać ustalenia nieformalne odwołujące się do honoru ludzkiego, pewnego rodzaju kodeksu honorowego. Dzięki temu podtrzymuje się odpowiedzialność osobistą. Jest rzeczą konieczną, by wszelkie ustalenia (czy ograniczenia) podejmowane były przez badaczy z osobistym przekonaniem i osobistą odpowiedzialnością. Motywacji i kształceniu sumienia przypada przeto znaczenie centralne. „Reasumując: ograniczenia wolności badawczej możliwe są tylko tam, gdzie dostrzega się ich konieczność, gdzie przyjęte zostają w poczuciu świadomej odpowiedzialności. Formalne umowy i reguły spełniają w tym względzie rolę służebną i pomocniczą; same sankcje zewnętrzne niewiele tu wnoszą. Istotna jest właściwa motywacja przy kształtowaniu sumienia i ogólnoludzkiej odpowiedzialności” (s. 149).
Ta strona używa pliki cookie dla prawidłowego działania, aby korzystać w pełni z portalu należy zaakceptować pliki cookie.
English
Język Polski