Artykuł ma na celu analizę literacką dotychczas niezbadanej prozy podróżniczej Zofii Fudakowskiej (1873–1956) pt. Roma aeterna. Proza ta jest efektem podróży do Rzymu, którą pisarka odbyła w 1893 roku. Autorka interesowała się sztuką włoską, ze szczególnym uwzględnieniem dzieł tamtejszych mistrzów. W artykule wyróżniono dwa najważniejsze aspekty postawy prezentowanej przez podmiot narracyjny: homo interpretans oraz homo catholicus. Wskazano, że podmiot realizuje formę dyskursu podróżniczo-pielgrzymkowego, stanowiącego odmianę dyskursu religijnego. Podkreślono, że dyskurs kształtowany przez Fudakowską charakteryzuje się napięciem między zobiektywizowaną, racjonalną argumentacją i faktograficzną dokumentarnością a istotnym w narracji czynnikiem emocjonalnym, wyrażanym w zapisach uczuć, przeżyć i wrażeń doznawanych pod wpływem różnorodnych okoliczności. Artykuł akcentuje konfesyjny (katolicki) punkt widzenia, kluczowy dla kształtu przedstawianej rzeczywistości. Całość przekazu podporządkowana jest myśli, że sztuka Rzymu („miasta nad miastami”) stanowi tekstowy znak żywej tradycji – Rzymu antycznego oraz chrześcijaństwa.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
English
Język Polski