Abstrakt

Artykuł stanowi analizę komparatystyczną i historiozoficzną unikatowej formy wersyfikacyjnej w twórczości amerykańskiego poety Jamesa Minnisa, osadzoną w kontekście europejskiej i anglosaskiej tradycji literackiej. Wychodząc od augustyńskiej koncepcji relacji między poezją, muzyką a matematyczną strukturą liczby (De musica), autor eseju, rumuński filozof Ion Papuc, bada ewolucję formy poetyckiej od antycznej oralności i mnemotechniki po nowożytne i awangardowe przełomy. Twórczość Minnisa zostaje tu ukazana jako kontynuacja i zarazem oryginalne przekształcenie tradycji zapoczątkowanej przez Stéphané’a Mallarmégo, Ezrę Pounda oraz Charlesa Olsona. Kluczowym elementem analizy jest interpretacja Minnisowej, „falującej” typografii, która wbrew skojarzeniom z poezją konkretną czy kaligramami Apollinaire’a, nie pełni funkcji czysto graficznej, lecz stanowi bezpośredni, audialny zapis tonu głosu oraz rytmu oddechu autora w procesie formułowania myśli. Do tekstu dołączono komentarz tłumacza, Tristana Koreckiego, rekonstruujący biograficzne tło powstania eseju i rzucający dodatkowe światło na poetycką genealogię twórcy.