EWALUACJA W SPOŁECZEŃSTWIE. DOŚWIADCZENIA POLSKIE

Leszek Korporowicz

Abstrakt


Istnieje wiele wersji narodzin badań ewaluacyjnych w polskich warunkach transformacji ustrojowych, społecznych i gospodarczych. Każda z instytucji, która w mniejszym lub większym stopniu inicjowała ich systematyczne aplikacje, uważa się za animatora ewaluacji. Warto w tym kontekście podkreślić, że stała się ona elementem poważnej refleksji, a nawet zastosowań daleko wcześniej przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, a nawet przed powstaniem Polskiego Towarzystwa Ewaluacyjnego przed szesnastoma laty, a więc w 2000 r. W istocie myślenie ewaluacyjne, czyli potrzeba nie tylko diagnozowania, lecz także refleksji nad wartościami konkretnych rozwiązań w sferze działania systemu społecznego, stanowiło tylko komponent ogólniejszych przewartościowań i potrzeby zasadniczych reform w każdej dziedzinie życia. Jeśli właściwie zrozumiemy istotę przesłania studiów i praktyk ewaluacyjnych, to właśnie nie instrumentarium technik pomiarowych, ale umiejętnie prowadzona refleksja aksjologiczna w jej aplikatywnym wymiarze stanowi o społecznej odpowiedzialności ewaluacji. A więc nie późniejsze potrzeby technokratycznych systemów zarządzania, ale wkomponowanie w strategię zmian społecznych stanowi polską drogę do ewaluacji, jak również jej fundamentalną misję o rozwojowym charakterze. To nastawienie na działania rozwojowe, a nie tylko prostą strategię zmian społecznych, jest także ważnym atrybutem znamionującym cechy wspomnianej odpowiedzialności i zapominanym często aksjomatem różnicy pomiędzy postępem, wzrostem a rozwojem.

Słowa kluczowe


ewaluacja demokratyczna, strategia zmian społecznych, kultura ewaluacyjna, refleksyjność instytucjonalna

Pełny tekst:

PDF

Bibliografia


Batorowska H. (2015) (red.), Kultura informacyjna w ujęciu interdyscyplinarnym – teoria i praktyka. Kraków: Uniwersytet Pedagogiczny.

Bouchet D. (2012), Cross-cultural Communication and the Continuity of Cultures: The Role of Intercultural Dialouge. „Politeja. Jagiellonian Cultural Studies” 20/1 Mobility of Cultures: 25-29.

Bradley Cousins J., Earl L.M. (1995) (eds.), Participatory Evaluation in Education. Studies in Evaluation Use and Organizational Learning. London – Washington D.C.: Falmer Press.

Bronson D.E. (2000), Progress and Problems in Social Work Research and Evaluation in the United States. „Journal of Social Work Research and Evaluation: An International Publication” 1(2).

Castells M. (2013), Władza komunikacji, tł. J. Jedliński, P. Tomanek. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

Cullingford C. (1997) (ed.), Assessment versus Evaluation. Cassell.

Dahler-Larsen P. (2009), Learning-Oriented Educational Evaluation in Contemporary Society. [w:] K.E. Ryan (ed.), The SAGE International Handbook of Educational Evaluation. London: Sage Publications.

Guba E.G., Lincoln Y.S. (1989), Fourth Generation Evaluation. Newbury Park – London – New Delhi: Sage Publications.

Jaskuła S. (2015), Zastosowania ewaluacji edukacyjnej. Trzy rodzaje koncentracji. „Kwartalnik Pedagogiczny” 2015/4: 238.

Korporowicz L. (2011), Zmienne losy polskiej ewaluacji. Pomiędzy nadzieją, animacją i konfuzją. [w:] B. Niemirko, M.K. Szmigiel (red.), Ewaluacja w edukacji: koncepcje, metody, perspektywy, Kraków: PTDE, s. 21-29.

Patton M.Q. (2008), Utilization-Focused Evaluation. (4th ed.). London: Sage.

Szałaj M. (2013), Ewaluacja i społeczeństwo – W poszukiwaniu symbiozy. [w:] S. Ernest, A. Etmańska, J. Konkel, J. Rudnicka (red.), Ewaluacja programów operacyjnych. Aspekty teoretyczne, metodologiczne i praktyczne. Toruń: Urząd Marszałkowski Województwa Kujawsko-Pomorskiego, s. 103-191.

Tripodi T. (2000), The Contemporary Challenge in Evaluating Social Services – An International Perspective. „Journal of Social Work Research and Evaluation. An International Publication” 1(1).

Znaniecki F. (1998), Education and Social Change, E. Hałas (red.). Frankfurt am Main: Peter Lang.

Zewnętrzne odnośniki

  • Obecnie brak jakichkolwiek odnośników.