DYPLOMACJA PUBLICZNA DIASPOR. PRZYCZYNEK DO ROZWAŻAŃ

Radosław Zenderowski, Mateusz Krycki

Abstrakt


Celem artykułu jest zarysowanie roli diaspor w publicznej dyplomacji, otwierające pole dla bardziej pogłębionych badań, także terenowych. Najpierw, w oparciu o analizę literatury przedmiotu i historię odnośnych praktyk, w pracy zaproponowano macierz typizującą cztery modele dyplomacji publicznej. Dyplomację publiczną diaspor powinno zaliczać się do oddolnej zagranicznej dyplomacji publicznej. W konstruowaniu i wyjaśnianiu teorii publicznej dyplomacji diaspor pomocny jest dorobek badawczy wielu dyscyplin, ale punkt wyjścia stanowią rozważania nad polityką emigracyjną i imigracyjną, polityką tożsamości, a także aparat językowy i koncepcje komunikowania międzynarodowego. W ślad za analizą kluczowych publikacji publiczną dyplomację diaspor zdefiniowano jako działania mniejszości narodowych i etnicznych, grup imigrantów z poczuciem więzi z krajem swojego urodzenia lub pochodzenia swoich przodków, niekiedy też jednostek spoza kręgów danej diaspory, ale emocjonalnie i zawodowo oddanych zarówno jej sprawom, jak i sprawom kraju macierzystego diaspory. Działania te mogą być prowadzone w kraju imigracji (rozumianym jako kraj przyjmujący lub „pierwsza ojczyzna”) czy na obczyźnie w ogóle, a osoby je prowadzące mogą posiadać prawo obywatela lub nie. Działania polegają m.in. na rzecznictwie interesów strategicznych dla państwa wysyłającego, promocji kultury narodowej i regionalnej, kreowaniu pozytywnego wizerunku poprzez włączanie bezpośrednio do obiegu medialnego przekazów informacyjnych, ochronie dobrego imienia kraju pochodzenia lub szczególnego zainteresowania, współpracy z władzami kraju aktualnego zamieszkania, pracy i ewentualnie obywatelstwa. Następnie dokonano identyfikacji i przeglądu wybranych przypadków aktywizowania i angażowania się diaspor wokół odgórnie bądź oddolnie instytucjonalizowanych priorytetów i celów politycznych oraz poza-politycznych. Przedstawiono kilka przykładów pionierskich organizacji na świecie oraz uwypuklono niektóre praktyki państw, w tym Kanady i Polski. Wreszcie zarysowano przykłady działalności polskiej diaspory, w tym  w zakresie budowania struktur edukacyjnych i rozwiązań anty-dyfamacyjnych.

Słowa kluczowe


publiczna dyplomacja diaspor, oddolna publiczna dyplomacja, polityka migracyjna, angażowanie diaspor w politykę zagraniczną, rzecznictwo interesów państwa, lobbing, networking, promocja kultury za granicą, kampania przeciw zniesławieniu, wizerunek Polski

Pełny tekst:

PDF

Bibliografia


Agunias D.R., Newland K., (2012) Developing a road map for engaging diasporas in development, IOM/MPI Handbook.

Bauböck R., (2005) Expansive citizenship—voting beyond territory and membership. PS, „Political Science & Politics”, 38 (04), 683–687.

Bauböck R., (2006) Stakeholder citizenship and transnational political participation: a normative evaluation of external voting, Fordham L. Rev., 75, 2393.

Boyle M., Kitchin, R., & NIRSA, (2011) A Diaspora Strategy for Canada? Enriching Debate through Heightening Awareness of International Practice (Project Paper Series No. No. 11-1). Asia Pacific Foundation of Canada. Pobrano 22 czerwca 2013 z: http://www.asiapacific.ca/researchreport/diaspora-strategy-canada-enriching-debate-through-heightenin.

Brubaker R., (2005) The ‘diaspora’ diaspora, „Ethnic and racial studies”, 28(1), 1–19.

Cull N. J., (2009) The Cold War and the United States Information Agency: American Propaganda and Public Diplomacy, 1945-1989 (1. wyd.), Cambridge University Press.

Curtis S., Jaine, C., (2012) Public Diplomacy at Home in the UK: Engaging Diasporas and Preventing Terrorism, „The Hague Journal of Diplomacy”, 7(4), 369–394.

Florida R. L., (2004) The rise of the creative class: and how it’s transforming work, leisure, community and everyday life, New York, NY: Basic Books.

Gamlen A., (2006) Diaspora Engagement Policies: Who are They and what Kinds of States Use Them? Centre on Migration, Policy and Society.

Gigauri G., (2006) Diasporas as Vehicles of Development: Learning from International Experience,Chicsinuau, IOМ. Pobrano 22 czerwca 2013 z: http://csm.org.pl/fileadmin/files/Biblioteka_CSM/Raporty_i_analizy/2006/George%20Gig auri_Diasporas%20as%20Vehicles%20of%20Development_Lear.pdf.

Gilboa E., (2008) Dyplomacja w epoce informacji, w: „Dyplomacja publiczna”, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław, s. 27-58.

Habermas J., (2007) Strukturalne przeobrażenia sfery publicznej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.

Hayden C., (2012) The Rhetoric of Soft Power: Public Diplomacy in Global Contexts. Lexington Books.

Hays K., (2013, winter) PDiN Extras: Diasporas and Public Diplomacy, PDiN Monitor, 4(1), pobrano 22 czerwca 2013, z: http://uscpublicdiplomacy.org/index.php/pdin_monitor/article/pdin_extras_diasporas_and _public_diplomacy/.

Huijgh E., Byrne C., (2012) Opening the Windows on Diplomacy: A Comparison of the Domestic Dimension of Public Diplomacy in Canada and Australia, „The Hague Journal of Diplomacy”, 7(4), s. 395–420.

Iglicka K., (2008) Kontrasty migracyjne Polski: wymiar transatlantycki, (wyd. 1.), Scholar. Warszawa.

Iglicka K., (red.), (2010a) Powroty Polaków po 2004 roku: w pętli pułapki migracji, Wydawnictwo Naukowe SCHOLAR, Warszawa.

Iglicka K., (2010b) Zarządzanie emigracją – wyzwania dla polskiej polityki zagranicznej i gospodarczej, (No. 1/10), Centrum Stosunków Międzynarodowych, Warszawa.

Kaźmierkiewicz P., Frelak J., (2011) Political participation of third country nationals on a national and local level, Instytut Spraw Publicznych, Warszawa.

Krzysztofek K., (1983) Komunikowanie mie ̨ dzynarodowe: informacja, kultura, środki masowego przekazu, stosunki mie ̨ dzynarodowe (wyd. 1.), Państwowe Wydawnicwo Naukowe, Warszawa.

Lee Trent D., (2012) American Diaspora Diplomacy. U.S. Foreign Policy and Lebanese Americans, Hague: Netherlands Institute of International Relations „Clingendael”.

Leonard M., Smewing C., England, (2002) Public diplomacy, Foreign Policy Centre, London.

Malone G., (1988) Political Advocacy and Cultural Communication: Organizing the Nation’s Public Diplomacy. University Press Of America.

Melissen J., (2005a) The new public diplomacy, Palgrave Macmillan. Pobrano 22 czerwca 2013 z: http://up.toca.ir/images/2ps2mz06ixki3h012ug.pdf.

Melissen J., (2005b) Wielding soft power: the new public diplomacy. Netherlands Institute of International Relations „Clingendael”. Pobrano 22 czerwca 2013, z: http://www.peacepalacelibrary.nl/ebooks/files/Clingendael_20050500_cdsp_paper_diploma cy_2_melissen.pdf.

Mikułowski-Pomorski J., (2006) Jak narody porozumiewaja ̨ sie ̨ ze soba ̨ w komunikacji mie ̨ dzykulturowej i komunikowaniu medialnym, Universitas, Kraków.

Mo Rocca, (2008) Pączki Day!. Pobrano 22 czerwca 2013, z: http://www.youtube.com/watch?v=WhVUjar905E&feature=youtube_gdata_player.

MSZ, (2005, marzec 14) Odpowiedź Ministra Spraw Zagranicznych – z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów – na interpelację nr 9302w sprawie potrzeby większej kreatywności polskiego rządu w zakresie obrony dobrego imienia Polski i Polaków wobec obraźliwych publikacji zachodnich mediów, Sejm RP. Pobrano 22 czerwca 2013 z: http://orka2.sejm.gov.pl/IZ4.nsf/main/34878A03.

MSZ, (2013) Plan współpracy z Polonią i Polakami za granicą, Ministerstwo Spraw Zagranicznych.

Ociepka B., (2002) Komunikowanie miedzynarodowe, Astrum, Wrocław.

Ociepka B., (red.) (2008) Dyplomacja publiczna., Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław.

Olędzki J., (2001) Komunikowanie w swiecie: narzedzia, teorie, unormowania, Oficyna Wydawnicza Aspra-JR, Warszawa.

Perrotta I., (2013, luty 9) Start off Paczki Day early and take a tour of the city. Pobrano 22 czerwca 2013, z: http://www.hamtramckreview.com/2013/02/start-off-paczki-day-early-and-take- a-tour-of-the-city/.

Potter E. H., (2002) Canada and the New Public Diplomacy, Discussion Papers in Diplomacy. Pure Detroit’s Annual Paczki Day Guide to Hamtramck, (2013, luty 5). Pobrano 22 czerwca 2013, z: http://www.puredetroit.com/index.php/community/pure-detroits-annual-paczki-dayguide-to-hamtramck-201.html.

Seib P., (2013, winter) Digital Diasporas: An Opportunity for Public Diplomacy,PDiN Monitor, 4(1).

Sharp P., (2001) Making Sense of Citizen Diplomats: The People of Duluth, Minnesota, as International Actors, „International Studies Perspectives”, 2(2), s. 131–150.

Sharp P., (2009) Diplomatic Theory of International Relations, Cambridge University Press.

Snow N., Taylor P.M., (red.), (2008) Routledge Handbook of Public Diplomacy, (1. wyd.), Routledge, London.

St. Antony’s College Oxford Noble Foundation. (2013, czerwiec 7), Znamy już nazwisko dyrektora Programu Studiów o Współczesnej Polsce – Informacja prasowa, Rc2. Pobrano 19 grudnia 2014 z:http://oxfordnoblefoundation.pl/content/docs/Znamy_juz_nazwisko_dyrektora_Program u_Studiow.pdf

Tyler M., Abbasov A., Gibson N., Teo F., (2012) Domestic Public Diplomacy Discussion Paper: International Experience, Australian Institute of International Affairs.

Vertovec S., (2005) The political importance of diasporas. Centre on Migration, Policy & Society, Pobrano 22 czerwca 2013 z: http://www.migrationinformation.org/Feature/display.cfm?ID=313.

Weed M.C., (2012) U.S. Public Diplomacy: Legislative Proposals to Amend Prohibitions on Disseminating Materials to Domestic Audiences. Congressional Research Service. Pobrano 22 czerwca 2013 z: http://www.fas.org/sgp/crs/secrecy/R42754.pdf.

Xharra B., Waehlisch M., (2012) Beyond Remittances: Public Diplomacy and Kosovo’s Diaspora (SSRN Scholarly Paper No. ID 2108317). Rochester, NY: Social Science Research Network. Pobrano 22 czerwca 2013 z: http://papers.ssrn.com/abstract=2108317.

Wybrane niewymienione witryny internetowe:

http://polisharteurope.org

http://pisk.ca

http://www.thekf.org/kf/our_impact/petition/

http://quovadismontreal2013.com

http://ypcpa.ca

Zewnętrzne odnośniki

  • Obecnie brak jakichkolwiek odnośników.