https://doi.org/10.21697/fp.2025.2.23
W artykule analizowany jest mechanizm identyfikacji projekcyjnej, będący prymitywnym mechanizmem obronnym często używanym przez małe dzieci w kontaktach z opiekunami. Omówiono funkcjonowanie tego mechanizmu oraz sposoby radzenia sobie z nim w różnych relacjach, zarówno między rodzicami a dziećmi, jak i między dorosłymi.
Za pomocą modelu cybernetycznego systemu autonomicznego pokazano, jak sprzężenie zwrotne między uczestnikami interakcji wpływa na zjawisko identyfikacji projekcyjnej. Zbadano rolę reakcji partnera (szczególnie rodzica, wychowawcy lub psychoterapeuty) w radzeniu sobie z tym mechanizmem oraz w tłumieniu jego intensywności.
Artykuł pokazuje, w jaki sposób wiedza o sprzężeniach zwrotnych może pomóc w kontrolowaniu i modulowaniu dynamiki relacji, aby zminimalizować negatywne skutki identyfikacji projekcyjnej i wspierać zdrowe interakcje.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.