, Udin Silalahi
, Vincensia Esti Purnama Sari
, Jerry Shalmont
https://doi.org/10.21697/seb.5905
Indonezyjski system rozstrzygania sporów dotyczących gruntów oraz system zarządzania środowiskowego pozostają rozproszone między reżimami prawa karnego, cywilnego, administracyjnego oraz prawa finansów publicznych, co ogranicza ich zdolność do rozwiązywania konfliktów agrarnych i środowiskowych związanych z prawami zwyczajowymi, asymetriami instytucjonalnymi oraz odzyskiwaniem strat poniesionych przez państwo. W niniejszym artykule opracowano normatywne ramy przebudowy systemu rozstrzygania sporów gruntowych w oparciu o koncepcję Keadilan Bermartabat (Sprawiedliwości Godnościowej) – teorii wywodzącej się z zasad Pancasili, która wymaga jednoczesnej realizacji sprawiedliwości, użyteczności i pewności prawa. W badaniu zastosowano normatywną metodę badań prawnych w połączeniu z analizą społeczno-prawną i przeanalizowano trzy konflikty agrarne na Sumatrze Północnej w odniesieniu do indonezyjskiego kodeksu karnego, kodeksu postępowania karnego, przepisów dotyczących gruntów oraz rozporządzenia rządowego nr 48 z 2025 r. Analiza wskazuje na cztery wzajemnie powiązane braki strukturalne: brak procedur dostosowanych do złożonych pod względem instytucjonalnym sporów dotyczących gruntów; fragmentację regulacji prawnych między reżimami prawa karnego, cywilnego, administracyjnego oraz prawa finansów publicznych; niewłaściwe dostosowanie mechanizmów sprawiedliwości naprawczej do istniejących asymetrii władzy, zjawiska przejmowania instytucji przez grupy interesu oraz skali spraw; a także niedostateczne uwzględnienie zwyczajowego gospodarowania gruntami w przepisach dotyczących gruntów porzuconych. W celu wyeliminowania tych braków w artykule zaproponowano model sprawiedliwości naprawczej, mechanizm koordynacji międzyinstytucjonalnej wspierany wymianą informacji o sprawach, gwarancje proceduralne dla spraw o skali instytucjonalnej oraz formalne uznanie zwyczajowego gospodarowania gruntami za uznaną prawnie formę produktywnego użytkowania ziemi. Autorzy argumentują, że prawa do gruntów należy rozumieć nie tylko jako zbywalne uprawnienia własnościowe, lecz także jako relacje społeczne, kulturowe i środowiskowe, zakorzenione w godności ludzkiej, bezpieczeństwie bytowym, odpowiedzialności wspólnotowej oraz międzypokoleniowej trosce o ziemię. Proponowane ramy wspierają sprawiedliwość środowiskową i ekologiczne zarządzanie ziemią, łącząc pewność prawa ze sprawiedliwością materialną i skutecznością instytucjonalną w indonezyjskim systemie zarządzania gruntami.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
English
Język Polski