Konkordat polski 1993 instrumentem zgody narodowej

JAN DYDUCH

DOI: http://dx.doi.org/10.21697/pk.2015.59.4.07

Abstrakt


Konkordat polski uwzględnia zasady konstytucyjne państwa polskiego i jego ustawy oraz wskazania Vaticanum II i normy prawa kanonicznego. Jego przewodnie idee to: autonomia i suwerenność Kościoła katolickiego i państwa polskiego oraz ich wzajemna współpraca. Z tej racji istnieje zbieżność niektórych postanowień Konkordatu z zasadami Konstytucji RP, dzięki czemu może on budować zgodę narodową i pokój społeczny w Polsce.


Słowa kluczowe


godność człowieka; wolność; autonomia; suwerenność; dialog; Kościół; państwo

Pełny tekst:

PDF

Bibliografia


Jan Paweł II, Adhortacja „Christifideles laici”, wyd. pol., Libreria Editrice Vaticana.

Konkordat polski, 28 VII 1993, Dz. U., 23 IV 1998, nr 51, poz. 318.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, 2 IV 1997, Dz. U., 16 VII 1997, nr 78, poz. 483.

Sobór Watykański II, Konstytucja „Lumen gentium”.

Sobór Watykański II, Deklaracja „Dignitatis humanae”.

Sobór Watykański II, Konstytucja „Gaudium et spes”.

Bączkowicz F., Prawo Kanoniczne, t. I, wyd. III, Opole 1957.

Dyduch J., Obowiązki i prawa wiernych chrześcijan świeckich, w: Komentarz do Kodeksu Prawa Kanonicznego, red. J. Krukowski, Poznań 2005, s. 42-54.

Krukowski J., Kościół i państwo, Lublin 1993.

Sobański R., Kościół – jego konstytucja i prawo w tajemnicy zbawienia, Analecta Cracoviensia, 8 [1976], s. 217-246.

Sobański R., „Jako zaczyn i niejako dusza społeczności ludzkiej”, (Obecność jako zasada stosunku Kościoła do państwa), Prawo Kanoniczne 25 [1982], nr. 1 -2, s. 31-42.

Zewnętrzne odnośniki

  • Obecnie brak jakichkolwiek odnośników.