https://doi.org/10.21852/sem.1880
W niniejszym tekście podjęto problem wychowania w duchu dialogu wychowawczego. Celem opracowania było przypomnienie i przybliżenie bogactwa dialogu według koncepcji ks. Janusza Tarnowskiego, będącej rozwinięciem jego koncepcji chrześcijańskiej pedagogiki personalno-egzystencjalnej oraz wykazanie, że taki dialog może być inspiracją dla współczesnych wychowawców. Dialog wychowawczy rozumiany przez ks. Janusza Tarnowskiego jako metoda, proces i postawa wspiera inne metody pedagogiczne, o ile te skupiają się na wychowanku, bez nadmiernego eksponowania jego indywidualizmu, gdzie zanika dobro wspólne i zagrożone jest życie osobowe. Opracowanie zawiera analizę wybranych czynników wpływających na realizację dialogu przez wychowawcę, takich jak: postawa wychowawcy wobec wychowania, podejście wychowawcy do dialogu, kultura komunikacyjna/kompetencje komunikacyjne wychowawcy oraz klimat emocjonalny preferowany przez wychowawcę. Analizy tej dokonano na tle koncepcji ks. Tarnowskiego, gdyż jego poglądy na wychowanie i wychowawcę są adekwatne do wybranych czynników. Na tej podstawie sformułowano wniosek, że pomimo upływu czasu oraz zmian, jakie w ostatnich latach dokonały się w polskiej szkole, pedagogika dialogu ks. Janusza Tarnowskiego nadal może stanowić cenne źródło inspiracji dla współczesnych nauczycieli i wychowawców w urzeczywistnianiu dialogu w szkolnym środowisku wychowawczym. Obecnie, kiedy mamy do czynienia z końcem pedagogiki bezkrytycznie eksponującej przywódczą rolę wychowawcy, spełnienie zasady, że wychowanie polega przede wszystkim na relacji człowiek – człowiek, staje się sensem pedagogiki „o ludzkim obliczu”, zakorzenionej w chrześcijańskich podstawach i wyrażającej się w autentycznym dialogu.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0 Międzynarodowe.
Język Polski
English