https://doi.org/10.21697/snr.2025.65-66.1-2.6
Szczęście i cierpienie są doświadczeniami, które splatają się i stanowią nieodzowną część życia człowieka.
Nadzieja łączy te przeżycia ze sobą. W przypadku szczęścia jest to nadzieja otrzymania dóbr, których człowiek
oczekuje i pragnie. Dla chrześcijanina największym dobrem jest zbawienie i spotkanie z Chrystusem Zmartwychwstałym
w Jego Królestwie. Ostateczne dobro jest wysłużone przez męczeńską śmierć i zmartwychwstanie
Chrystusa, ale wymaga też wysiłku człowieka poprzez życie zgodne z Ewangelią i Dekalogiem. W odniesieniu do
cierpienia, chrześcijańska nadzieja pozwala oczekiwać, że to doświadczenie zostanie pokonane i przeminie – tak
jak w życiu Chrystusa Jego cierpienie i śmierć zostały pokonane przez Zmartwychwstanie. Przeżywanie cierpienia
złączonego z cierpieniem Chrystusa pozwala ponadto oczekiwać spełnienia nadziei, osiągnięcia życia wiecznego
i radości z bycia zbawionym, czyli szczęśliwym. Zarówno więc w szczęściu, jak i w cierpieniu chrześcijańska nadzieja
dotarcia do ostatecznego celu życia, jakim jest zbawienie i szczęście wieczne, jest umocnieniem na drodze życia.
Źródłem tej nadziei jest wiara, że Bóg, który jest prawdomówny, zawsze dotrzymuje Swego słowa i kocha człowieka,
pragnie jego szczęścia. W Roku Jubileuszowym przeżywanym pod hasłem Pielgrzymi nadziei, autor niniejszej
publikacji, w oparciu o analizę nauczania papieży XXI wieku, ukazuje, że chrześcijańska nadzieja jest niezbędnym
elementem życia człowieka – aby tak jak w szczęściu, jak i w cierpieniu podążać do celu chrześcijańskiego życia,
czyli do zbawienia i życia wiecznego.
Scarica file
Regole di citazione
##plugins.themes.libcom.share##
Licenza
TQuesto lavoro è fornito con la licenza Creative Commons Attribuzione 4.0 Internazionale.
Deutsch
English
Italiano
Język Polski