Abstrakt

Wszystkie obiekty występują w kontekstach stratygraficznych związanych z fazą po VII wieku na stanowisku, charakteryzującą się murami wzniesionymi w technice suchego kamienia oraz zabudową drewnianą, co wskazuje na ich wtórne zdeponowanie kilka stuleci po wytworzeniu. Materiał z Lukovaca omawiany jest w szerszym kontekście późnoantycznego i wczesnośredniowiecznego zjawiska ponownego wykorzystywania rzymskich pomników nagrobnych, ze szczególnym uwzględnieniem odrębnego statusu prawnego i pojęciowego samego pochówku (res religiosa) oraz praktycznych aspektów rozbiórki architektury sepulkralnej. Prawdopodobnego pochodzenia urn upatruje się na pobliskim półwyspie Lopar, gdzie osadnictwo rzymskie jest dobrze udokumentowane, jednak dotychczas nie zlokalizowano jednoznacznie żadnej nekropolii. Zjawisko to znajduje paralelę w stanowisku Cickini na wyspie Krk; zespół z Lukovaca wskazuje zatem na regionalnie istotny model pozyskiwania i ponownego wykorzystywania wyposażenia grobowego oraz dostarcza pierwszego bezpośredniego świadectwa kamiennych urn na prochy z wyspy Rab, potwierdzając stosowanie rzymskich praktyk kremacyjnych na tej wyspie w pierwszych wiekach naszej ery.