WYMOGI REDAKCYJNE – INSTRUKCJA

Tekst do pobrania w pliku PDF: [POBIERZ]

I. WYMAGANIA WSTĘPNE

1. Redakcja „Artifex Novus” (AN) przyjmuje następujące rodzaje manuskryptów: artykuły naukowe (research articles → do 55 000 znaków ze spacjami) i artykuły recenzyjne (review articles → do 18 000 znaków ze spacjami) w języku polskim lub angielskim. Oba typy manuskryptów podlegają recenzji z zachowaniem zasady podwójnej anonimowości (double-blind review). W czasopiśmie publikowane są również sprawozdania i teksty In memoriam.
2. Przekazywany do redakcji AN manuskrypt – zapisany w programie Word (format .docx) i nazwany według wzoru: [nazwisko autora]_[rok i numer czasopisma]-[skrócona nazwa czasopisma], np. Kowalski_2026-10-AN.docx – powinien uwzględniać poniższe wytyczne dla autorów.
3. W tym samym pliku edytowalnym należy zamieścić elementy w następującej kolejności:

• tytuł artykułu naukowego/recenzyjnego,
• tłumaczenie tytułu na angielski/polski,
• dane autora/-ów (afiliacja, ORCID, e-mail),
• tekst manuskryptu z przypisami umieszczonymi na dole strony (do 40 000 znaków ze spacjami → artykuł naukowy i do 15 000 znaków ze spacjami → artykuł recenzyjny),
• streszczenie (600–800 znaków ze spacjami) oraz słowa kluczowe w języku polskim i angielskim (5–10 → dla artykułu naukowego i 3–6 → dla artykułu recenzyjnego),
• rozszerzone streszczenie (abstract) w języku angielskim – dotyczy artykułów naukowych publikowanych po polsku – o objętości 1800–2500 znaków ze spacjami,
• oświadczenia → zgodne z wytycznymi zamieszczonymi na stronie czasopisma w zakładce: Dokumenty i formularze → [OŚWIADCZENIA]: wkład autorów (jeśli autorów jest więcej niż jeden), finansowanie, oświadczenie Komisji Bioetycznej/ Komisji Etycznej, oświadczenie o dostępności danych, oświadczenie dotyczące narzędzi AI, konflikt interesów, podziękowania,
• bibliografia z podziałem na: źródła (archiwalne / drukowane / maszynopisy), opracowania, strony internetowe,
• ilustracje (ponumerowane i podpisane → maksymalnie 10) wraz ze wskazaniem miejsca ich umieszczenia w tekście przez oznaczenie w nawiasie okrągłym: (il. 1).

4. Osobno należy przesłać z manuskryptem:

• ilustracje (maksymalnie 10) w formacie: JPEG (.jpg/.jpeg), TIFF (.tif/.tiff), PNG (.png) → bez kompresji, o referencyjnej wielkości 2880 × 1800 pikseli przy 300 DPI. Pliki należy numerować zgodnie z kolejnością ich występowania w tekście, np.: il.-1, il.-2, il.-3 itd.,
• osobny plik .docx z tekstami alternatywnymi (alt text) do wszystkich ilustracji. Zgodny z wytycznymi zamieszczonymi na stronie czasopisma w zakładce: Dla Autora → Wytyczne dla autorów → pkt. 6.4.: Ilustracje, tabele i wymagania dostępności.

5. Wypełnić online formularz deklaracji tematycznej (SDGs / badania nad polskim dziedzictwem / perspektywa równości płci) [FORMULARZ ONLINE]
6. Ponadto, po akceptacji manuskryptu do druku należy przesłać:

• podpisaną umowę wydawniczą wraz z załącznikiem – skan dokumentów należy przesłać e-mailem na adres redaktora/-ów numeru, natomiast oryginał (wersję drukowaną) wysłać pocztą na adres Redakcji „Artifex Novus”: ul. Wóycickiego 1/3, bud. 23, p. 224, 01-938 Warszawa. Dokumenty dostępne są na stronie czasopisma w zakładce: Dokumenty i formularze → [UMOWA] + [ZAŁĄCZNIK]
• manuskrypt przygotowany z wykorzystaniem szablonu AN (Word), z zastosowaniem hierarchii stylów Nagłówek 1, 2 i 3 w tytułach sekcji oraz podsekcji. Szablon dostępny jest na stronie czasopisma w zakładce: Dokumenty i formularze → [SZABLON]

II. PODSTAWOWE ZASADY OPRACOWANIA MASZYNOPISU

 Wytyczne edytorskie:

1. Ustawienia strony: standardowe programu Word – marginesy górny, dolny, prawy i lewy 2,5 cm.
2. Tekst główny: czcionka Times New Roman 12 pkt., interlinia 1,5, wyrównanie obustronne (tj. wyjustowane).
3. Przypisy: czcionka Times New Roman 10 pkt., interlinia 1,0, wyrównanie obustronne (tj. wyjustowane).
4. Akapity należy rozpoczynać wcięciem ustawionym jednakowo dla całego dokumentu. Nie należy używać do tego celu spacji.
5. Odstęp między wyrazami – zawsze pojedyncza spacja. 
6. Nie należy stosować w tekście i przypisach automatycznego i ręcznego dzielenia wyrazów oraz przenosić do następnej linii tekstu pojedynczych liter, np. „a”, „w”, „i” – o ich usytuowaniu w tekście docelowym zadecyduje profesjonalny program do składu.
7. Przypisy należy wstawiać automatycznie za pomocą funkcji: „Odwołania” → „Wstaw Przypis dolny”, bez dodatkowej spacji.
8. Nie wstawia się drugiej kropki kończącej zdanie, w którym na końcu występuje skrót lub skrótowiec zakończony własną kropką (niepoprawne: np. w 1871 r.. ; w 1871 r.¹.)
9. W przypadku tekstów obcojęzycznych należy używać poprawnych znaków specjalnych (np. à, á, â, ã, ä), które są dostępne w tabeli wszystkich znaków w programie Worda.
10. Podstawowym zastosowaniem półpauzy (–) ze spacjami jest funkcja myślnika. Dywiz (-) stosujemy natomiast w funkcji łącznika (np. czarno-biały, polsko-rosyjski, Szelburg-Zarembina). Półpauzy (–) bez spacji używa się w wyrażeniach opisujących relację, np. kontakty matka–dziecko, stosunki dyplomatyczne Polska–Niemcy, miejsce wydania Warszawa–Poznań.

Wyróżnienia w tekście (kursywa, pogrubienie, cudzysłów):

1. Pogrubienie należy stosować wyłącznie do nagłówków.
2. Kursywa wyłącznie dla tytułów cytowanych prac, rzeźb, malarstwa i grafiki, utworów z rękopisów literackich, utworów poetyckich, filmów, sztuk teatralnych, utworów muzycznych oraz wyrażeń obcojęzycznych.
3. Tytuły konferencji – bez kursywy w cudzysłowie.
4. Cytaty zaznacza się za pomocą cudzysłowów „drukarskich” (tj. dolnego i górnego). Cytat w cytacie wyodrębnia się cudzysłowem «francuskim» (niepoprawny zapis → »francuskim«). W tekstach w innych językach stosuje się cudzysłowy właściwe temu językowi, np. “tekst angielski”, « tekst francuski », „tekst niemiecki”.
5. W przypisach cytaty w języku obcym bez kursywy w cudzysłowie.
6. Opuszczenia w cytowanym tekście zaznacza się wielokropkiem w nawiasach kwadratowych [...]; jeśli opuszczenie już istnieje w tekście źródłowym, oddaje się je za pomocą wielokropka w nawiasach okrągłych (...). W obydwu przypadkach wielokropka i nawiasów nie oznaczamy kursywą, nawet jeśli znajduje się w tekście kursywowym. Ucięcie cytatu na początku lub na końcu nie powinno być oznaczane.
7. Błąd występujący w cytowanym tekście należy oznaczyć słowem [sic!].

Nazwy własne:

1. Nazwy organizacji i instytucji występujące po raz pierwszy zapisujemy w całości, dalej można używać skrótu (w takim przypadku przy pierwszym zapisie należy podać stosowany skrót).
2. Imię i nazwisko osoby występujące po raz pierwszy zapisujemy w pełnym brzmieniu, dalej konsekwentnie – nazwisko z poprzedzonym imieniem lub samo nazwisko (unikamy inicjał nazwisko – K. Nowak). Dodatkowo przy osobach historycznych (w tym artystach), o ile nie są powszechnie znane w nawiasie okrągłym podajemy daty życia.
3. Zapisy cyrylicą (np. imiona i nazwiska) powinny posiadać wariant transliteracji zgodny z PN-ISO 9:2000. Automatyczną transliterację można wykonać na stronie https://www.ushuaia.pl/transliterate. Dodatkowo za pierwszym razem należy załączyć oryginalny zapis w nawiasie.

Zapis cyfr i dat:

1. Liczby od 0 do 9 zapisuje się słownie, od 10 wzwyż za pomocą cyfr; liczby dwu-, trzy- i czterocyfrowe piszemy w tekście łącznie (np. 1234), natomiast począwszy od liczb pięciocyfrowych stosujemy odstępy co trzy cyfry, licząc od prawej strony (np. 12 345). Nie miesza się zapisów cyfrowych różnego typu (np. 6000 i 8 tys.).
2. Nie stosujemy zapisu 7-ej, 23-go itp. (poprawny zapis to 23. albo dwudziestego trzeciego wyjątek daty np. 7 maja). Z dywizem można zapisywać połączenia liczebnik-przymiotnik liczebnik-rzeczownik 72-letni (nie 72 letni), 20-elementowy, XIX-wieczny.
3. Daty w tekście głównym (i w przypisach) należy zapisywać jednolicie w obrębie całej pracy: 5 kwietnia 2011 r. (zawsze podając rok dodajemy r., wyjątek zapis gdy słowo rok jest przed datą). Daty życia umieszczone w nawiasach okrągłych: ur./zm. 5 V 1911 lub tylko ur./zm. 1911. Stosujemy zapis: w latach 80., nie stosujemy: w latach 80-tych.
4. W wyrażeniach liczbowych określających zakres lub wielkość przybliżoną należy w całej publikacji konsekwentnie stosować półpauzy (1939–1945, XIX–XX w., s. 1–3, 5–7 proc.), a nie dywizy (np. 1939-1945, XIX-XX w., s. 1-3, 5-7 proc.).

Zapis inskrypcji:

1. W przypadku inskrypcji stosujemy zapis ciągły, oddzielając poszczególne wiersze / (ukośnikiem), a kończąc zapis //. (dwoma ukośnikami z kropką – bez spacji).
2. Prosta inskrypcja zawierająca informacje, które są zrozumiałe bez znajomości języka np. geb. 11.01.1987 nie jest tłumaczona, bardziej złożone powinny zostać przetłumaczone, a w przypadku, gdy mają swój literacki pierwowzór powinien on zostać wskazany.

Stosowane skróty:

1. Konsekwentnie należy stosować skróty „w.” dla wyrazu „wieku” i „r.” dla wyrazu „rok”.
2. Należy stosować skróty takie jak: np., m.in. (bez spacji!), tj., tzn., tzw., itd., itp., przyp. (przypis), pw. (pod wezwaniem, z jedną kropką, bez spacji), b.a. (bez autora), b.m.w. (bez miejsca wydania), b.r.w. (bez roku wydania), b.m.r.w. (bez miejsca i roku wydania). 

III. PRZYPISY i BIBLIOGRAFIA

Ogólne zasady zapisu bibliograficznego:

1. Tytuły książek, artykułów w czasopismach oraz pracach zbiorowych zapisuje się kursywą.
2. Jeśli w tytule dzieła pojawia się inny tytuł, również zapisuje się go kursywą, dodatkowo ujmując w cudzysłów, np.: K. Kowalski, Streszczenie powieści „Quo vadis” Henryka Sienkiewicza, Petersburg 1896.
3. Tytuły czasopism zapisuje się pismem prostym, w cudzysłowie, przy czym wszystkie wyrazy – z wyjątkiem spójników oraz przyimków występujących wewnątrz tytułu – rozpoczyna się wielką literą, np. „Biuletyn Historii Sztuki”.
4. W przypisach i bibliografii przecinek po tytule oraz przecinek poprzedzający tytuł zapisuje się czcionką prostą (nie kursywą).
5. Należy zachować konsekwencję w stosowaniu skrótu „tłum.” (tłumacz); nie należy stosować formy „przeł.” (przełożył).
6. W opisach publikacji obcojęzycznych stosujemy oznaczenia i skróty właściwe dla danego języka, zaczerpnięte z kart tytułowych, np.: No. – ang. numer – numer; Vol. – ang. volume – tom, rocznik; Bd. – niem. Band – tom; Aufl. – niem. wydanie; ed. – ang./hiszpański editor – redaktor (niem. Hrsg., francuskie éd., włoskie a c. di – „a cura di”). Natomiast skrót strony oraz odpowiednik przyimka „w” podajemy zawsze w języku, w którym powstaje tekst artykułu: w polskim – s., w:, w angielskim – p., in:

Bibliografia:

1. Z podziałem na źródła archiwalne / drukowane / maszynopisy, opracowania oraz strony internetowe.
2. Nie należy stosować numeracji poszczególnych rekordów (tj. pozycji bibliograficznych).
3. Należy stosować konwencję przecinkową. Pozycje w bibliografii muszą być uporządkowane alfabetycznie, a każdy opis bibliograficzny kończy się kropką. Poszczególne rekordy bibliograficzne rozpoczynają się od nazwisk autorów, z podaniem ich pełnych imion. Imiona redaktorów również należy podawać w pełnym brzmieniu, przy zachowaniu szyku: najpierw imię, następnie nazwisko. W przypadku prac zbiorowych o kolejności alfabetycznej decyduje tytuł. W odniesieniu do prac tego samego autora o kolejności decyduje rok publikacji.
4. Zasada zapisu: nazwa czasopisma rok (bez poprzedzenia przecinkiem) – jeżeli nie jest to konieczne to nie podajemy rocznika (ang. vol. itd. – patrz zasady ogólne), jeżeli konieczne jest jego podanie (np. czasopismo nie ma numerów tylko roczniki) to wpisujemy go przed rokiem.
5. W bibliografii strony „od – do” (ewent. szpalty) należy podać tylko przy artykułach czasopism i rozdziałach w monografii (tj. artykułach w dziele zbiorowym).

ARCHIWALIA

Kolejność elementów w opisie materiału archiwalnego (oddzielonych przecinkami):

a) nazwa archiwum z podanym w nawiasie okrągłym skrótem, b) nazwa zespołu archiwalnego, c) sygnatura jednostki archiwalnej (poprzedzona skrótem sygn.), d) opis dokumentu, e) data/rok powstania dokumentu (jeżeli nie jest znana, podać „brak daty” stosując skrót b.d.), f) numer karty/strony (jeśli dotyczy).

Archiwum Akt Nowych w Warszawie (AAN), Teczki Adama Kowalskiego, sygn. 01/2000, Projekt fasady kamienicy przy ul. Długiej w Warszawie, 13.04.1884 / przy datach niepełnych: 13 kwietnia / kwiecień 1884, k. 5.  

OPRACOWANIA

Książka autorska (jeden autor)

Kowalski Adam, Architektura XX wieku, Wrocław 1999.

Koch Adam, Rzeźba XIX wieku w Bawarii, tłum. Adam Kowalski, Warszawa 1978.

Nowak Adam, Rzeźba XIX wieku, Warszawa–Kraków–Poznań 2010.

Publikacja wieloautorska

Kowalski Adam, Nowak Karol, Rzeźba XIX wieku, Warszawa 2000.

Publikacje wielotomowe

Kowalski Adam, Sztuka świata, t. 1–2, Warszawa 2012.

Kowalski Adam, Sztuka świata, t. 2: Azja, Warszawa 2015.

Publikacje pod redakcją

Sztuka świata, red. Adam Kowalski, Karol Nowak, Warszawa 2004.

Katalogi wystaw

Rzeźba XIX wieku, [katalog wystawy], Muzeum Narodowe w Warszawie, 19 VI–30 VIII 1997 red. Adam Kowalski, Warszawa 1997.

Artykuł w publikacji pod redakcją

Kowalski Adam, Rzeźba XIX wieku, w: Sztuka świata, red. Karol Nowak, Warszawa 2001, s. 24–35.

Artykuł w czasopiśmie

Kowalski Adam, Rzeźba XIX wieku, „Sztuka” 2001, nr/z. 3, s. 56–83.

Kowalski Adam, Architektura XX wieku, „Architektura” R./t. 5, 2001, s. 10–16. (5 → oznacza rocznik/tom)

Lindsay Adam, 19th‑Century Sculpture, „Art” 1987, No. 1, s. 12–24 / pp. 12–24. (s. → dla artykułu napisanego po polsku i p./pp. → dla artykułu po angielsku).

Artykuł prasowy (gazety codzienne, tygodniki itp.)

Kowalski Adam, Rzeźba XIX wieku, „Gazeta Wyborcza” 5 V 2016, nr 167, s. 2.

Kowalski Adam, Rzeźba XIX wieku, „Gazeta Stołeczna” 10 III 2005, dod. do „Gazety Wyborczej” nr 56, s. 3.

! Przy braku autora / tytułu pomijamy ten element, jeżeli nie ma ani autora, ani tytułu (zazwyczaj to krótkie notki prasowe) to stosujemy zapis:

„Kurier Warszawski” 1889, nr 106, s. 5.

STRONY INTERNETOWE

Nie dotyczy czasopism (wydawnictw posiadających numer ISSN), które są umieszczane on-line np. w formie PDF – tutaj stosujemy zapis jak czasopisma, wyłącznie teksty publikowane jako strony/portale WWW, wpisy w mediach społecznościowych itp.)

Kowalski Adam, Rzeźba XIX wieku, publikacja: 17 III 2010, portal Ośrodka Studiów Wschodnich, http://www.osw.waw.pl [dostęp: 23 XII 2011].

Rzeźba XIX wieku, http://www.osw.waw.pl [dostęp: 23 XII 2011].

Przypisy:

1. Numer przypisu w tekście (odsyłacz) powinien się znajdować przed kropką, przecinkiem, średnikiem i dwukropkiem, a za znakiem zapytania i wykrzyknikiem.
2. Pełny zapis bibliograficzny podajemy tylko za pierwszym razem. Przy każdym następnym odwołaniu do tej samej pracy wystarcza zapis skrócony (jeśli tytuł jest długi, stosujemy wielokropek). Gdy w obrębie danej pracy powołujemy się tylko na jedną pozycję danego autora, zamiast powtarzania tytułu (fragmentu tytułu) można zastosować sam skrót „dz. cyt.” (dzieło cytowane).
3. Treść przypisu traktujemy jak zdanie (zaczynamy wielką literą, kończymy kropką).
4. Kolejne pozycje bibliograficzne oddzielamy od siebie średnikiem.
5. O kolejności pozycji bibliograficznych decyduje rok publikacji.
6. Należy stosować jednolite dla całej publikacji oznaczenia polskie (dz. cyt., tamże, tenże, taż, tegoż, tejże, i in.). W przypadku tekstu w języku obcym należy używać konsekwentnie oznaczeń łacińskich pismem prostym (op. cit., ibidem, idem, eadem, et al.)
7. Imię/imiona autorów podajemy w inicjale przed nazwiskiem → A. lub A.M.

¹ A. Kowalski, Architektura XX wieku, Wrocław 1999, s. 58.

² A. Nowak, Rzeźba XIX wieku, Warszawa–Kraków–Poznań 2010, s. 18–20; A. Kowalski, Rzeźba XIX wieku, w: Sztuka świata, red. K. Nowak, Warszawa 2017, s. 24.

³ A. Nowak, dz. cyt., s. 54.

⁴ A. Kowalski, Architektura…, dz. cyt., s. 19.

⁵ A. Kowalski, Rzeźba…, dz. cyt., s. 27.

⁶ Tamże, s. 45.

⁷ Tamże*.

* odnosi się zarówno do tej samej strony jak i do publikacji umieszczonej w przypisie powyżej

IV. ILUSTRACJE

1. Do pliku dołączamy ilustracje, wklejając je na końcu artykułu (→ po bibliografii).
2. Ilustracje muszą być ponumerowane: il. 1., il. 2. itd. Ta sama numeracja musi być zastosowana w oznaczeniu plików graficznych przesłanych osobno drogą elektroniczną: il.-1, il.-2 itd.
3. Podpisy pod ilustracjami powinny być wg schematu i nie kończyć się kropką:

RZEŹBA / MALARSTWO / RYSUNEK / GRAFIKA / RZEMIOSŁO ARTYSTYCZNE

numer ilustracji [kropka], autor, tytuł [zapis kursywą], rok, technika, miejsce przechowywania (kraj); inicjał imienia i nazwisko autora/-ów, źródło pochodzenia zdjęcia / typ licencji

il. 1. Jacek Malczewski, Introdukcja, 1890, olej na płótnie, Muzeum Narodowe w Krakowie. Fot. Jan Nowak, domena publiczna lub źródło: domena publiczna

il. 2. Auguste Rodin, Myśliciel (fr. Le Penseur), model z 1903 r.; brąz, odlew: Alexis Rudier, 1904; Musée Rodin, Paryż (Francja); rzeźba w domenie publicznej. Fot. Jan Nowak; źródło: Wikimedia Commons; licencja fotografii: CC BY-SA 4.0

ARCHITEKTURA

numer ilustracji [kropka], nazwa obiektu, autor, rok budowy, miejscowość (kraj); inicjał imienia i nazwisko autora/-ów, źródło pochodzenia zdjęcia / typ licencji

il. 3. Kaplica rodziny Blochów na Cmentarzu Powązkowskim, arch. Witold Lanci, ok. 1874–1878, Warszawa. Fot. A. Kowalski

INNE OBIEKTY

Numer ilustracji [kropka], określenie obiektu i jego autorstwa, czas powstania, lokalizacja; inicjał imienia i nazwisko autora/-ów, źródło pochodzenia zdjęcia / typ licencji

il. 4. Projekt pomnika nagrobnego, arch. Conrad Dollinger. Fot. wg „Gewerbehalle” 1864, Nr. 6, s. 88

! Pełna odpowiedzialność za uzyskanie wymaganych zgód i licencji na wykorzystanie ilustracji oraz za przestrzeganie przepisów prawa autorskiego i praw pokrewnych spoczywa na Autorze.