Pubblicato il: 2026-06-25

Pozycja zadośćuczynienia za grzechy w sprawowaniu sakramentu pokuty i pojednania

Zbigniew Janczewski
Prawo Kanoniczne
Sezione: Articoli
DOI https://doi.org/10.21697/pk.2026.69.2.01

Abstract

Tło i uzasadnienie podjętego tematu: Miejsce i pozycja zadośćuczynienia w sprawowaniu sakramentu pokuty w historii Kościoła ulegały zmianom. Zmieniały się formy zadośćuczynienia za grzechy i ich intensywność. Zmianom uległa także pozycja tego istotnego warunku odpuszczenia grzechów w strukturze sakramentu. Artykuł stanowi próbę odpowiedzi na pytania, jakie konkretnie zmiany nastąpiły w ciągu XX wieków, oraz czy nie należałoby przywrócić, przynajmniej po części, zadośćuczynieniu należnego mu miejsca wśród pozostałych aktów penitenta.

Główny cel badań: Celem badań jest prześledzenie zmian zachodzących w kwestii zadośćuczynienia za grzechy oraz analiza tekstów prawnych dotyczących omawianej materii pod kątem różnic w podchodzeniu do pokuty za grzechy w różnych epokach historii Kościoła.

Zastosowane metody: dogmatyczno-prawna, historyczno-prawna, teologiczna

Kluczowe wyniki: Pokuta za grzechy jako akt penitenta przeszła od początków Kościoła poważne modyfikacje. Zmienił się sposób jej wykonywania od publicznego po prywatny, sekretny. Same czyny pokutne, dawniej długotrwałe i uciążliwe, stały się zazwyczaj symbolicznymi. Zmieniło się też miejsce zadośćuczynienia w strukturze sakramentu, z centralnego zostało przesunięte na ostatnie, niejednokrotnie odbywane dopiero po jakimś czasie po spowiedzi, a nawet po przyjęciu Komunii św.

Najważniejsze wnioski: Po zmianie pozycji zadośćuczynienia za grzechy w strukturze omawianego sakramentu, stał się on już nie tyle sakramentem pokuty, ile sakramentem spowiedzi i pojednania, wyznawania i odpuszczania grzechów. W XXI wieku, kiedy poważnie zmniejsza się poczucie grzechu u niektórych wiernych, marginalizacja aktów zadośćuczynienia może prowadzić do pogarszania się sytuacji. Istnieje bowiem niebezpieczeństwo wnioskowania, że skoro np. skromna modlitwa może stanowić zadośćuczynienie za ciężkie grzechy, to wiążące się z nimi zło widocznie nie jest aż takie istotne czy poważne. Należałoby zatem na nowo przemyśleć w Kościele kwestię pozycji i istoty zadośćuczynienia w całej strukturze sakramentu pokuty i pojednania.

Regole di citazione

Janczewski, Z. (2026). Pozycja zadośćuczynienia za grzechy w sprawowaniu sakramentu pokuty i pojednania. Prawo Kanoniczne, 69(2), 5–29. https://doi.org/10.21697/pk.2026.69.2.01

##plugins.themes.libcom.share##

Licenza


##plugins.themes.libcom.BOCookieBarText##