Publicado: 2026-06-25

Zarys problematyki sprawiedliwości i słuszności w prawie kanonicznym

Mateusz Przytulski
Prawo Kanoniczne
Sección: Articles and dissertations
DOI https://doi.org/10.21697/pk.2026.69.2.06

Resumen

Tło i uzasadnienie podjętego tematu: Prawo kanoniczne, jako porządek normatywny Kościoła, opiera się nie tylko na potrzebie zapewnienia ładu i pewności prawa, lecz także na teologicznym rozumieniu osoby ludzkiej i jej nadprzyrodzonego powołania. W tym kontekście kluczowe znaczenie mają kategorie sprawiedliwości i słuszności, obecne zarówno w tradycji filozoficznej i prawie rzymskim, jak i w refleksji biblijnej oraz teologicznej. Współczesna praktyka stosowania prawa kościelnego ujawnia napięcie między ogólnością normy a konkretem ludzkiej sytuacji, co uzasadnia potrzebę pogłębionej analizy relacji między sprawiedliwością a słusznością, zwłaszcza w świetle zasady salus animarum.

Główny cel badań: Celem artykułu jest ukazanie miejsca i znaczenia sprawiedliwości oraz słuszności w prawie kanonicznym, a także określenie wzajemnej relacji między tymi pojęciami w perspektywie tradycji kanonistycznej i obowiązującego ustawodawstwa Kościoła.

Zastosowane metody: W pracy zastosowano metodę analizy dogmatyczno-prawnej, historycznoprawnej oraz kanonistycznej. Przeprowadzono syntetyczne studium źródeł filozoficznych, rzymskich paremii prawniczych, tekstów biblijnych, doktryny tomistycznej oraz przepisów Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r., z uwzględnieniem wybranych elementów orzecznictwa rotalnego i nauczania papieskiego.

Kluczowe wyniki: Wykazano, że sprawiedliwość stanowi fundament porządku prawnego Kościoła, gwarantując ochronę praw wiernych i obiektywność norm. Słuszność – zarówno naturalna, jak i kanoniczna – nie znosi sprawiedliwości, lecz ją dopełnia, umożliwiając personalistyczne i pastoralne zastosowanie prawa.

Najważniejsze wnioski: Sprawiedliwość i słuszność pozostają w relacji komplementarnej: pierwsza zapewnia stabilność i pewność prawa, druga pozwala dostosować jego zastosowanie do konkretnej sytuacji, bez naruszenia jego istoty. Słuszność naturalna odwołuje się do godności osoby ludzkiej i prawa naturalnego, natomiast słuszność kanoniczna stanowi instytucję właściwą prawu Kościoła, umożliwiającą przezwyciężenie napięcia między literą a duchem prawa. Ostatecznym kryterium interpretacyjnym pozostaje zasada salus animarum suprema lex, która ukazuje prawo kościelne jako narzędzie służące dobru i zbawieniu człowieka.

Descargar archivos

Normas de citación

Przytulski, M. (2026). Zarys problematyki sprawiedliwości i słuszności w prawie kanonicznym. Prawo Kanoniczne, 69(2), 125–140. https://doi.org/10.21697/pk.2026.69.2.06

##plugins.themes.libcom.share##

Licencia

Creative Commons License

Esta obra está bajo una licencia internacional Creative Commons Atribución-SinDerivadas 4.0.


##plugins.themes.libcom.BOCookieBarText##