https://doi.org/10.21697/pk.2026.69.2.06
Tło i uzasadnienie podjętego tematu: Prawo kanoniczne, jako porządek normatywny Kościoła, opiera się nie tylko na potrzebie zapewnienia ładu i pewności prawa, lecz także na teologicznym rozumieniu osoby ludzkiej i jej nadprzyrodzonego powołania. W tym kontekście kluczowe znaczenie mają kategorie sprawiedliwości i słuszności, obecne zarówno w tradycji filozoficznej i prawie rzymskim, jak i w refleksji biblijnej oraz teologicznej. Współczesna praktyka stosowania prawa kościelnego ujawnia napięcie między ogólnością normy a konkretem ludzkiej sytuacji, co uzasadnia potrzebę pogłębionej analizy relacji między sprawiedliwością a słusznością, zwłaszcza w świetle zasady salus animarum.
Główny cel badań: Celem artykułu jest ukazanie miejsca i znaczenia sprawiedliwości oraz słuszności w prawie kanonicznym, a także określenie wzajemnej relacji między tymi pojęciami w perspektywie tradycji kanonistycznej i obowiązującego ustawodawstwa Kościoła.
Zastosowane metody: W pracy zastosowano metodę analizy dogmatyczno-prawnej, historycznoprawnej oraz kanonistycznej. Przeprowadzono syntetyczne studium źródeł filozoficznych, rzymskich paremii prawniczych, tekstów biblijnych, doktryny tomistycznej oraz przepisów Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r., z uwzględnieniem wybranych elementów orzecznictwa rotalnego i nauczania papieskiego.
Kluczowe wyniki: Wykazano, że sprawiedliwość stanowi fundament porządku prawnego Kościoła, gwarantując ochronę praw wiernych i obiektywność norm. Słuszność – zarówno naturalna, jak i kanoniczna – nie znosi sprawiedliwości, lecz ją dopełnia, umożliwiając personalistyczne i pastoralne zastosowanie prawa.
Najważniejsze wnioski: Sprawiedliwość i słuszność pozostają w relacji komplementarnej: pierwsza zapewnia stabilność i pewność prawa, druga pozwala dostosować jego zastosowanie do konkretnej sytuacji, bez naruszenia jego istoty. Słuszność naturalna odwołuje się do godności osoby ludzkiej i prawa naturalnego, natomiast słuszność kanoniczna stanowi instytucję właściwą prawu Kościoła, umożliwiającą przezwyciężenie napięcia między literą a duchem prawa. Ostatecznym kryterium interpretacyjnym pozostaje zasada salus animarum suprema lex, która ukazuje prawo kościelne jako narzędzie służące dobru i zbawieniu człowieka.
Scarica file
Regole di citazione
##plugins.themes.libcom.share##
Licenza

Questo lavoro è fornito con la licenza Creative Commons Attribuzione - Non opere derivate 4.0 Internazionale.